Bez pasji nie ma sztuki, sztuki nie ma bez ryzyka…

 Projektantka, cechująca się konsekwencją i odwagą. Ucieka od przekombinowania, nie podąża ślepo za trendami, bardziej interesuje ją kreowanie własnego stylu. Opanowana i sympatyczna szefowa, a zarazem żona i matka, która umiejętnie godzi ambicje zawodowe z obowiązkami domowymi. Kobieta z pasją i głową pełną pomysłów.

Z Kasią Miciak – artystyczną duszą, która zaryzykowała by realizować swoje marzenia – rozmawia Aneta Wieczorek.

• „Być kobietą spełnioną…”- co według ciebie znaczą te słowa?

Znaczą tyle, co realizować swoje marzenia, utrzymując równowagę pomiędzy życiem prywatnym i zawodowym, czuć się wolnym i swobodnym w podejmowaniu własnych decyzji i dysponowaniu swoim czasem, osiągać sukcesy.

• Zawsze marzyłaś o tym by być projektantką?

Rysunkiem i rękodziełem zajmowałam się od kiedy pamiętam. Szyłam już w liceum, ale nigdy nie sądziłam, ze będę się tym zajmowała zawodowo. Moi rodzice mieli inne plany wobec mnie. A jako, że oprócz duszy artystycznej mam umysł ścisły wybraliśmy studia ekonomiczne, podchodząc do przyszłości praktycznie z punktu widzenia moich rodziców. Przez wiele lat pracowałam w działach finansowych, głównie w firmach z branży odzieżowej i to chyba zaważyło.

• Czujesz, że jesteś popularna? Uważasz się za osobę sławną?

hahaha, ale zabawne pytanie! działam dopiero od roku, a na cały etat pół roku, cały czas mi się wydaje, ze dopiero zaczynam!

• Moda to Twoja największa pasja, czy uzależnienie?

Zdecydowanie pasja, bo jestem już duża i radzę sobie z uzależnieniami całkiem nieźle.

• Jak zaczęła się Twoja przygoda z modą? Co cię skłoniło by podążyć taką drogą?

Tak jak wspomniałam już wcześniej, modą i rękodziełem interesowałam się od zawsze. Już w podstawówce tworzyłam pierwsze projekty, dość skomplikowane, które zlecałam do uszycia mojej mamie. Mama zawsze potrafiła sprostać moim oczekiwaniom i nigdy nie zawiodła, mimo, że zawodową krawcową nie była. Od zawsze też projektowałam i robiłam biżuterię , jako dziecko tworzyłam z modeliny, potem ze srebra. Była też fascynacja decoupage’m i filcowaniem… Z samym projektowaniem i szyciem historia jest chyba bardzo standardowa. W listopadzie 2010r. dostałam od mamy w prezencie maszynę do szycia, która jak widać stała się przysłowiową wędką! Zaczęłam namiętnie szyć ubrania wg własnego pomysłu dla siebie i dla Córki. Potem przyszła kolej na szycie dla znajomych, przyjaciół, aż wreszcie postanowiłam swoją pasję zamienić na sposób na życie, założyłam działalność gospodarczą i zaczęłam sprzedawać swoje prace, dzieląc się moją pasją z innymi i ciesząc się z faktu, iż to co robię, znajduje zadowolonych odbiorców.

• Wyznaczyłaś sobie zasady, założenia, jakieś granice i wytyczne, których przestrzegasz?

Zasady, którymi się kieruję to dobra jakość uszycia i użytych tkanin oraz przystępna cena, aby zwykli ludzie też mogli pozwolić sobie na ubrania oryginalne, zaprojektowane i uszyte z pasji.

• Nigdy nie żałowałaś decyzji o założeniu własnego biznesu?

Przenigdy. Spełniam się w tym co robię, widzę, ze praca przynosi efekty i pozwala się rozwijać.

• „Chwytasz dzień” i jesteś spontaniczna, czy starasz się być uporządkowana i każdy dzień planujesz z wyprzedzeniem?

Będąc matką i żoną jestem zmuszona być osoba uporządkowaną i planować z wyprzedzeniem, ale z drugiej strony staram się również trzymać zasady carpe diem, stąd decyzja o rezygnacji z pracy w korporacji, wyswobodzeniu się z ograniczeń czasowych. Własny biznes pozwala poczuć się wolnym, podejmować własne decyzje, podróżować, odwiedzać fajne miejsca, spotykać różnorodnych ciekawych ludzi.

• Czy potrafisz pogodzić swój tryb życia z wychowywaniem dzieci? Znajdujesz czas na upieczenie ciasta mężowi i zajmowanie się domem?

Staram się ustawiać właściwie priorytety i pogodzić swoje ambicje zawodowe z obowiązkami domowymi i przyjemnością w wychowywaniu dzieci oraz spędzaniu wspólnego czasu. Ciasta piec uwielbiam, ale ostatnio rzeczywiście czasami brakuje na to czasu, w sprawach porządków i gotowania „obiadków” po partnersku dzielimy się z mężem obowiązkami.

• Często się denerwujesz? Dla swoich pracowników jesteś taką szefową jak Miranda Priestley w filmie „Diabeł ubiera się u Prady” czy w sytuacjach problematycznych zachowujesz spokój i „zimną krew”?

Jestem osobą opanowaną i daleko mi do Mirandy. W pracy staram się stwarzać przyjemną atmosferę. Myślę, że moi współpracownicy to dostrzegają.

• Jak wygląda praca nad kolekcją? Każdy projekt jest Twojego autorstwa?

Nad daną kolekcją zaczynam pracować rok wcześniej. Pomysły przenoszę do notatnika, z którego gdy przyjdzie czas, wyławiam projekty tworzące spójną całość. Często prototypy odszywam sama, czasami przekazuję rysunki krawcowej, która zajmuje się następnie konstrukcją oraz uszyciem pierwszych wzorów.

• Czy masz określoną paletę barw, kolory bez których nie może się obejść żadna kolekcja?

…hmmm chyba jestem przywiązana do czerni… może aż za bardzo?

• Skąd czerpiesz inspiracje, gdzie ich szukasz? Czym się kierujesz?

Inspiruje mnie właściwie wszystko co mnie otacza – sztuka, ulica, natura, podróże… Kieruję się zasadą, aby moje ubrania służyły do noszenia, nie chcę tworzyć mody przekombinowanej.

• Zdarza ci się, że pomysły przychodzą w najmniej spodziewanych momentach? Co wtedy robisz?

Pomysły, jak chyba u większości artystów, przychodzą znienacka w najmniej oczekiwanym momencie. Zwykle mam przy sobie notatnik i zapisuję lub robię szybki rysunek. Potem rysunki i notatki przenoszę o zeszytu „głównego”, który ma swoje stałe miejsce w domu i jest zbiorem setek moich pomysłów, inspiracji i uwag. Tylko nieliczne projekty z tego zeszytu wyglądają potem na światło dzienne.

• Oglądałaś film „Wyznania Gejszy”? Pytam, bo kolekcja wiosna/lato 2012 to ukłon w stronę folkloru, widać nawiązania do kultury Japonii – azjatycka kolorystyka przeplata się z ludowymi wzorami, a niektóre projekty przypominają kreacje gejszy. 

Filmu niestety nie oglądałam, ale owszem moja pierwsza kolekcja przeplata inspiracje folklorem zarówno rodzimym jak i tym z Dalekiego Wschodu.

• Dla kogo tworzysz? Z myślą o jakich kobietach projektujesz stroje? Masz z góry nakreśloną konkretną wizję zanim powstanie kreacja i wyobrażenie kto powinien ją nosić?

 Moje klientki to głównie kobiety około trzydziestki i z myślą o nich tworzę kolekcje. Jednak mam też sporo młodsze jak i starsze klientki, które lubią mój styl i chętnie wracają do mnie po kolejne ubrania z kolekcji.

• Czy bierzesz pod uwagę komentarze innych i tworząc, kierujesz się sugestiami otoczenia?

Chętnie słucham sugestii moich klientek, komentarzy bliskiego otoczenia, często dyskutuję ze współpracownikami zanim kolekcja ostatecznie ujrzy światło dzienne. To zawsze dla mnie cenne uwagi i doskonały punkt odniesienia.

• A Czy uwzględniasz potrzeby wymagających klientek i modyfikujesz swoje projekty, tak by spełniły ich oczekiwania?

Zdecydowanie tak. Każdy mój projekt może być w pewnym stopniu modyfikowany, aby klientka wyszła z mojej pracowni zadowolona. W mojej pracowni przy odbiorze zamówionego towaru na miejscu mogę dokonać niezbędnych poprawek i dopasować daną rzecz do figury i zapotrzebowań klientki.

• Dobrze ubrana kobieta, to dla Ciebie…

Definicja kobiety dobrze ubranej to wg mnie kobieta zachowująca swój własny styl, nie naśladująca innych, zdystansowana jeśli chodzi o najgorętsze trendy, ubrana w zgodzie z własnym charakterem, wiekiem, urodą.

• Chanel zawsze mawiała „moda przemija, styl pozostaje” czy zgadzasz się z tą dewizą?

Chyba wszyscy się z nią zgadzamy. Nic dodać nic ująć.

• Śledzisz trendy i to co dzieje się na światowych wybiegach, czy podchodzisz do tego z dystansem?

Śledzę trendy, ale nie podążam za nimi, albo tylko w niewielkim stopniu. Bardziej interesuje mnie kreowanie własnego stylu niż konformistyczne podejście do mody.

• Ostatnio na fali popularności jest retro, do łask wróciły trendy z lat 60. i 70. czy Twoim zdaniem takie cofanie się do przeszłości to właściwy kierunek?

Moda od zawsze zatacza koło…

• Masz jakieś wskazówki dla początkujących projektantów? Co byś im poradziła?

Aby konsekwentnie realizowali swój plan!

• Co według ciebie powinno znaleźć się w szafie każdej kobiety?

klasyczna mała czarna

• Moda wymaga poświęceń, kiedyś kobiety nosiły gorsety i chociaż z trudem oddychały, to chęć atrakcyjnego wyglądu, była silniejsza niż uczucie komfortu. A co dla Ciebie jest ważniejsze – swoboda, czy wygląd?

…ale dlaczego mam wybierać? Te dwie cechy można znakomicie połączyć! Przecież jedna nie wyklucza drugiej.

•  Powiedz parę słów o nowej kolekcji, dlaczego pastele i dziewczęca stylistyka?

Moja trzecia z rzędu kolekcja „Could be sweet…” stworzona na wiosnę i lato 2013r., jest ultrakobieca i delikatna. Jednak, co charakterystyczne dla mnie – dość luźna w kroju, nie krępująca ruchów, swobodna i wygodna w noszeniu za sprawą użytych włoskich dzianin, sukienkowych kaszmirów, zwiewnych szyfonów i cienkich żorżet. Proste formy i delikatność tkanin odkrywają romantyczną stronę kobiety, zachowując przy tym elegancję i poczucie nieskrępowania. Robiąc ukłon w stronę tegorocznych trendów, zastosowałam modne w tym sezonie połączenie czerni z pudrem i bielą, a także mocniejszą kolorystykę od purpury, przez limonkę, po szafir . Różnorodność wzorów i szeroka kolorystyka pozwala każdej kobiecie odnaleźć coś dla siebie….

• Gdzie można kupić Twoje stroje?

Sprzedaję głównie w Internecie. Moje projekty można kupić kontaktując się bezpośrednio ze mną ze strony www.kasiamiciak.pl , jestem również dostępna na takich platformach jak: Dawanda.pl , SHOWROOM, Pakamera, Decobazaar, Saltandpepper, Conceptshop, Art-madam, Artillo, Haloart i innych. Nawiązałam również współpracę z butikami w Warszawie, Zakopanem, Łodzi, Rzeszowie i Nowym Targu. Bardzo chętnie przyjmuję klientki również u siebie w pracowni na warszawskiej Ochocie po uprzednim kontakcie mailowym. Tu można wszystko pomierzyć, dotknąć, sprawdzić , na miejscu dokonuję ewentualnych poprawek, skracam, zwężam wg zapotrzebowania klientki. Bardzo cenię sobie takie spotkania. Ostatnio udało mi się również nawiązać owocną współpracę z zagranicznymi butikami i sklepami internetowymi z Holandii, Francji i Litwy.

• A gdyby nie moda, czym byś się zajmowała?

Prawdopodobnie zostałabym przy zawodzie wyuczonym. Dobrze radzę sobie z cyferkami i ta umiejętność pozwalała mi przez większość mojego życia całkiem dobrze radzić sobie na rynku pracy. Jednak nie do końca pozwalała realizować siebie i swoje marzenia.

•  Jakie 3 rzeczy, zabrałabyś ze sobą na bezludną wyspę i dlaczego?

Podeszłabym niestety bardzo praktycznie do sprawy. Zabrałabym jakieś solidne ubranie, takie najlepiej z odpinanymi rękawami i nogawkami na różne rodzaje pogody.

Dziękuję za rozmowę!

Aneta Wieczorek